روجا

rojasedaghati — Fri, 01 Aug 2008 20:25:18 GMT

خم شدی یک قصیده برداری با خودم هی غزل غزل کردم

استکان توی مغز من ترکید من دوباره تو را بغل کردم

مثنوی میزند از ابعاد استخوان های شعر من بیرون

تو کجایی درست در مرز کهنه ی مرکز همین کانون

سر ندارم سریع تر بشوم سر ندارم که سر بجنبانم

پشت من هی قصیده میبافند حرف ها را کجا بخوابانم

دست میگردد و زمین دور استکانی نخورده می چرخد

زنده می افتم از کفن بیرون چشمهای تو مرده می چرخد

میزنم پشت استخوانهایت میپرد چشمت از دو کاسه ی خون

بغض داری عجیب دلگیری میزنی از خودت کمی بیرون

دستهایت دو تا گلوله ی یخ من تنم را مچاله می پیچم

و تو را مثل تیتر های درشت توی این سر مقاله می پیچم

گفته بودی صدای من خوب است زیر آواز میروم بزنم

تلق خودکار بیک می افتد بوی خشخاش میدهد دهنم

همه دور من و تو میگردند با دو تا جیغ ممتد بی رنگ

بوق ماشین به کوچه میریزد و میافتد ته خشاب تفنگ

قدمی از من و تو آنور تر کوچه را بوی مرده می گیرد

یک نفر میدود کنار درخت و تو را روی گرده میگیرد

شهر میترسد از تو رد بشود توی قندیل های مغز منی

پیش من آن طرف تر افتاده پاره های مچاله ی کفنی

میروم خیس روی لبهایت مینشینم تو را دهن بزنم

بدنم در تو منجمد شده است تن نداری که با تو تن بزنم

رگ به رگ میشود تمام دلم استخوان گلوم میخارد

گرچه درگیر یک قفس هستیم از هوایت پرنده میبارد

بالهایم هنوز درگیر ریشه های همین زمین هستند

خون قی کرده می کشم بالا چشمهایت به من ظنین هستند

روی پایت درست چسبیده به قدم های آخرت چشمم

ونمی افتم از سرت بیرون و نمی افتد از سرت چشمم

توی دستم دو تا پیاله ی خون سایه های لمیده بر تن تخت

من هنوزم به این زمین وصلم تو کمی آنطرف به روی درخت......

rojasedaghati — Wed, 23 Jul 2008 22:35:18 GMT

تنها نشسته بود و انگشت های من را...

تسبیح میزدم این زنجیره ی کفن را

در نخ کش خیالم طرح تو می دواندم

طرح تو را که میریخت کندوی پیرهن را

پس مانده های بغضی که در پیاله میریخت

بازیچه ی تو می کرد آرامش دهن را

سرگیجه های تردید با دکمه های باران

لغزیده میتراشد تندیس این بدن را

میترسم و می افتم در خاطرات محوی

که سالها تو را برد که روزهاست من را

که روزهاست من را در سینه میتراشد

این بغض سر سپرده این آیه ی کهن را

حالا هزار و اندی ست من در تو میتراوم

تصویری از تو با من مردی که بی تو زن را...

هر چند بی تو دیگر این روزها حرام است

دیگر کسی ندارد معنای ما شدن را....

rojasedaghati — Sat, 08 Mar 2008 00:06:18 GMT

دوستان گفتند ممکنه اینجا با همه ی چیزهای پشت سرش بره زیر خاک اگه دست به کار نشی ولی من دستم به کار نرفت فقط برای خالی نبودن عریضه یه نیمه کاره میذارم که ....

میکشیدش روی جاده لنگ لنگان اسب را

دست های خسته اش نزدیک میدان اسب را

ساعت از دیروز روی عقربک های چهار

ساعت از دیروز خاموش و خیابان اسب را

ایل ترسیده رکب خورده و در حال فرار

میکند آماده بی زین و هراسان اسب را....

...................................................

........................................ اسب را

....................................................

........................................اسب را

rojasedaghati — Fri, 06 Jul 2007 14:37:18 GMT

این طرفها هوا گرگ و میش است زندگی با تو خبطی ندارد

من برای خودم مینویسم به نگاه تو ربطی ندارد

یا به اینکه بیایی نمانی یا به اینکه نمانی بیایی

عشق ما توی تقدیرمان است دفتر و حکم ثبتی ندارد

زندگی مثل شلوار جین است آبی و پاره و وصله پینه

مثل انگورهای دل تو توی بشقاب نا امن سینه

این طرفها کسی قهوه ای نیست تا تو را توی فنجان ببیند

پنجره بشکند پر بگیرد در درونت خیابان ببیند

شاید این شعر باید بمیرد شاید این قافیه مرده باشد

شاید این شاعر بی تحمل از کسی پشت پا خورده باشد

این طرفها مرا کم ندارند این طرفها کسی مال من نیست

حالتان خوب باشد همیشه هیچ شوری در احوال من نیست

قرص تب بر برایم نیارید نه نگوئید من تب ندارم

سرد سردم دقیقه دقیقه لحظه را بعد تو میشمارم

من زمین من زمینم همیشه روی این جسم خاکی بریزید

روی دستان بی اعتبارم باز هم آب پاکی بریزید

تا تمامش کنم هر چه دارم با من بی صدا در نیفتید

قصه باید به پایان بیاید با ته قصه ها در نیفتید

آخرش هر چه باشد همین است به غرور تو کاری ندارد

به سوال شب اول قبر مرده شور تو کاری ندارد

یک شب از او برایم بگویید یک غزل مثنوی یا قصیده

این طرفها کسی دل ندارد این طرفها کسی غم ندیده........

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم....

rojasedaghati — Tue, 26 Jun 2007 21:06:18 GMT

قرص های اضطراب قرص های والیوم

می برد سر مرا ضربه های بوم بوم

مثل لشکر ملخ حمله میکند به من

خاطرات پشت سر خاطرات روبروم

خسته میشوم هنوز فکر میکنم تو را

میبرد کسی شبی با تمام آبروم

جیغ میزنم نرو خنده میشوی و من

میخورم دوباره این بغض را ته گلوم

بوسه های زیر لب بوسه های اشتباه

خنده های قهوه ای روزهای تلخ و شوم

می کند تو را زمن سرنوشت لعنتی

عقد میکند تو را با عروس روی بوم

من سیاه و او سپید تو همیشه قهوه ای

من سیاه و او سپید تو همیشه آرزوم

سطر های آخرم پاک میکنی مرا

قصه ی بدون شرح آخر سناریوم

مرا در گیر میبینم

rojasedaghati — Mon, 11 Jun 2007 22:28:18 GMT

تا آن زمان که من کسی مثل خودم هستم

تا آن زمان که تو کسی مثل خودت هستی

تشویش دارم این غزل ها پا بگیرند و ...

میترسم این غم نامه ها معنا بگیرند و...

شاید کسی مثل خودم پیدا شود در من

شاید مرا با تو شبی هم ما بگیرند و....

میترسم این قصه عقیم آخرش باشد

میترسم این آشفتگی را وا بگیرند و...

من روی احساس خودم سر در گمی دارم

حتی بیایند و تو را حتی بگیرند و....

تقصیر این احساس بی فانوس امروز است

اینکه بیایند و تن شبها بمیرند و .....

غم نامه تا کی؟ مثنوی تا کی؟ غزل تا کی؟

از عشق از تو از حروف بی عمل تا کی؟

من حال امروز تو را در گیر میبینم

با نقش های بی خیال سینه ی دیوار

اینکار ها از ما بعید است و نمیخواهد

اینبار هم بی تو ... بله ... اینبار هم اینبار..

میترسم این حال خراب آخرین باشد

تا از من بی تو همین ها را بگیرند و...

تا از من بی تو همین ها را همین ها را

سر در هوا های غزل پا بر زمین ها را

این در چرا چشمان دزد درد پهلو را

این اولین لبهای بی لب آخرین ها را

این زایمان روی نعش خاطراتم را

این گریه ی شبهای بی تو این همین ها را

میترسم از من حال امروزم که معلوم است

میترسم از درگیری حال تو فردا را

شاید شبی از ما همین ها را بگیرند و........

تا میرسم به اسم تو تکرار میکنم....

rojasedaghati — Sat, 21 Apr 2007 01:16:33 GMT

شایدسپیدی مات تر یا گندمی باشم

بشمار من باید عزیز چندمی باشم؟

من چندمین بار است باران میزنم در تو

من چندمین بار است خود را میتنم در تو

انگار با این کافه رو در وایسی دارد

این دخترک را بار چندم با کسی دارد؟

می اید از در تو شبیه مردمک هایت

اصلا تو را من خوب اما جای لک ها یت...

اصلا تو را من بیشتر من ارغوانی تر...

اصلا تو را لیلا تر از لیلا تر از ...از هر

حالا کتابم توی جیبت خواستی باشد

دست کسی دیگر نصیبت خواستی باشد

هی بوق میزد این شماره بوق میزد بوق

در این کیوسک زرد من تو همچنان جاریست

لبهای تو لبهای تو یک حس تکراریست

حالا برهنه تر مرا سر میکشم در تو

مشتاق تر خود را به اخر میکشم در تو

تا دستهای سرد تو روی لباس من...

پر میشود از حس شرم تو حواس من

اینبار بار چندم تکرار ازار است

این دردها لیلا فقط امروز و اینبار است؟

حالا یه لطفی کن بیا این پول را بردار

حسی شبیه مرگ ممتد میدود در من

یک مرد عریان ناگهان سر میرود در من

انقدر نزدیکم به حس دوستت دارم

که ناگهان با اشک از هر گوشه میبارم

بستر هنوز از اتش عصیان تو گرم است

این حس عصیان نیست نه این اتش شرم است

شاید سپیدی مات تر یا گندمی باشم

بشمار من باید عزیز چندمی باشم؟....

اردیبهشت ۸۵

مملی دیگه بزرگ شده

rojasedaghati — Fri, 13 Apr 2007 00:22:18 GMT

یکی بود یکی نبود

به زیر گنبد کبود        غیر خدا     هیشکی نبود

تو دشت دور         تو شهر نور        تو یه دهات سوت و کور

یه خونه بود کوچیک و ناز

با دیوارای کاگلی

یه پسر تپل مپل اونجا بود اسمش مملی

مامانش دختر مشتی مند لی

و باباش گل پسر حسین قلی

عروسیشون دو تا ده این طرفک اون طرفک چراغونی

همه جا قند و نبات و مهمونی

همیشه باباش میگفت :

                            برگه و ریحون مملی

                            قند تو قندون مملی

                            مملی ، گل پسری

                            پولکی ، شیرین عسلی

                            بیا اینور بغل بابا بشین ، ور نپری

مملی شونش پایین سرش بالا به آسمون نیگا میکرد

مامانش دختر مشتی مندلی

صب که میشد پا میشد غذایی دست و پا میکرد

مملی چی میخوری گل پسرم؟

هرچی که میخوای بگو        برم تا بازار بخرم

مملی لپاشو میکشید پایین

اخماشو میکشید بالا

سر به هوا

بی اعتنا

فقط میگفت:

                دوس ندارم     دوس ندارم

مامانش پیشش میرفت ،

آروم واسش قصه میگفت

بعدش میگفت:

سبزی پلو با زعفرون

با گوشت بال و گوشت رون

مملی صداش هوا سرش پایین دستاشو میکشید زمین و هی میگفت: دوس ندارم    دوس ندارم

مامانش آروم نوازشش میکرد

دوباره خواهشش میکرد

مملی چلو فسنجون میارم              با مرغ بریون میارم

میرم از دکون مش غلامعلی          دوغ فراوون میارم

مملی اخمی میکرد،پاشو به دیوار میکوبید و داد میزد دوس ندارم      دوس ندارم

خلاصه مامان ممل با چشم گریون و دل آتیش و بریون مینشست

یه دیگ غذا درست میکرد

هر چی که شد

هر چی نداشت       یه جوری دست و پا میکرد

مملی گریه میکرد ناله میکرد:

من اینو نمیخورم

من اونو نمیخورم

من اینو دوس ندارم

من اونو دوس ندارم

من دلم ماهی میخواد

پنیر و چایی میخواد

نه از این بدم میاد

نه از اون بدم میاد

دیگه حتی باباشم نمیدونس چسکار کنه

که ممل اینقده هی لج نکنه

دهنش رو رو همه کج نکنه

واسه یک وعده غذا اینقد ادا در نیاره

بیخودی حوصله ی این و اونو سر نیاره

یه روز ظهر تابستون که ممل با اخم و تخم و ناز و نوز نشسته بود گوشه ی ایوون

یهویی یه مورچه ی سیا رو دید

که با جثه ی کوچیکش داشت به زور یه بال مرغو میکشید

مملی رف کمکش که دید یهو مورچهه گفت

دست نزنی به مالم

به گوشت چرب بالم

اینا دیگه مال منه

غذای یک سال منه

مملی بهش نگاهی کرد

دید که چه زجری میکشه        بالو تا سوراخ بکشه

گفت نمیخوای بیارمش ؟        دم لونت بذارمش؟

آخه تو که جون نداری           اینو تا اونجا بیاری

حالا از این خوشت میاد؟         داریم بازم دلت میخواد؟

مورچهه گفت : نه جون من        نه پسر جوون من

این دیگه کار خودمه                 کار بهار خودمه

این مال یک ماه منه                  غذای دلخواه منه

یه روز بهار سر میرسه             زمستون از در میرسه

باید به فکر نون باشم               به فکر آب و دون باشم

مگه ازش بدت میاد؟                بخور اگه دلت میخواد

ممل نشست سرش پایین

کنج دیوار زیر زمین

میخواست بگه دوست ندارم

علاقه به پوست ندارم

                                      میخواست بگه بدم میاد

                                      دلم از اینا نمیخواد

ولی خجالت میکشید

وقتی که مورچه رو میدید

وقتی یه مورچه ریزه

اینقدر خوب و تمیزه

هر چیزی رو میخوره

خونش از غذا پره

چرا به فکر غر غرم

چرا بگم نمیخورم

ظهر که رسید ممل دوید و رفت کنار مادرش

مادر از گل بهترش

نشست یه گوشه داد کشید

از این به بعد هر چی بذاری میخورم

هر چی بیاری میخورم

مرغ و فسنجون بیاری        یا گوشت بریون بیاری

عدس پلو، لوبیا پلو           آش و کته ، مرغ و چلو

من از همش خوشم میا

دلم میخواد دلم میخواد

مامان ممل خوشحال و شاد

یه سفره چید پر از پلو، خورشت و سبزی و سالاد

ممل یه کم خودش گرفت یه کم گرفت به مورچه داد

اونشب تو ده چراغونی

خونه ی ممل یه مهمونی        به پا شد و به افتخار مملی

گل پسری         نوه ی مشتی مندلی

بزن بکوب         برو بیا         شیرینی خورون تو کوچه ها

لی لی و گرگم به هوا           تو دالونا        خیابونا

جیغ قشنگ بچه ها

اونشب صای خنده ها تا ده بالا میرسید

اهل محل خوشحال و شاد

مملی با لپای گلی

با دست و پای کپلی

با بچه ها بازی میکرد

بچه ها هی داد میزدن:

بره رفیق گرگ شده           مملی دیگه بزرگ شده.                                           فروردین 84

rojasedaghati — Fri, 06 Apr 2007 00:48:18 GMT

عروس بندری نخل های پا در آب

گلوت جاده ی شیری به سمت خون و گلاب

بریز گیس و برقصان میان خاک ونمک

شب برهنه گی ام را میان حجله ی خواب

شراب کهنه ی چشمت ته پیاله ی خون

غروب بین دو دریا غروب پشت نقاب

بچرخ روی دو انگشتهات تا لب شط

به چشمهات بگردان پیاله های شراب

نگاه کن که بریزد به روی خون باروت

نگاه کن که بیافتد ستاره در مرداب

عروس بندر ی نخلهای پا در خاک

مرا ادامه بده تا دوباره تا لب آب.....

شعری که میکشید خودش را به سوی باد ....

rojasedaghati — Thu, 15 Mar 2007 22:19:18 GMT

انتظاری بزرگ در من نیست ، انتظار تن تو را دارم

میدرخشد دوباره چشمم تا ، بوی پیراهن تو را دارم

و مرا این دو گوی جادویی ، در دو جام شراب خواهد کشت

فکر تنهایی تو ام دائم ، و مرا این عذاب خواهد کشت

فکر جایی که سهم من باشی، مثل یلدای جانی چشمت

پشت هم هی دروغ میگوید ، پیرمرد روانی چشمت

دست من از بهشت کوتاه است، من دلم را به سیب میبندم

یا به خونخواهی شب سوگ ، چشمهایی عجیب میبندم

با کدامین دروغ درگیری ، من به تنهایی تو شک دارم

توی چشمم هنوز تا خورشید، برکه ای از شب و نمک دارم

پسر ایلیاتی وحشی ، گیسوانت به باد آغشته

ای که اسب سیاه و رهوارت، کوچه های غروب را گشته

تن گندم نخورده ی بازوت ، لب تو آستانه ی امید

دستهایت همیشه در باران ، چشمهایت همیشه با خورشید

پر بگیر و برقص در باران ، من به این حس ناب نزدیکم

بی تو تنهاییم همین رنگ است، به ته این کتاب نزدیکم

چشم بر دار میپرد خورشید ، سر بجنبان غروب خواهد شد

شب رها کن ستاره را در ماه ، زخم این برکه خوب خواهد شد

دختر روزهای بی تردید ، بی تو در انتظار خواهد ماند

هفت سین تن زمستانش ، در عزای بهار خواهد ماند